ฉากหนึ่งในโรงพยาบาล

ในห้องพักรวมภายในบริเวณห้องฉุกเฉิน 

 

เวลาประมาณ 8.30น. หลังคนไข้พากันรับประทานอาหารเช้าเสร็จ

 

เสียงหายใจที่ติดขัดซะจนเหมือนกับจะสำลักเสลดอยู่ตลอดเวลาดังมาจากเตียงใดเตียงหนึ่งของด้านตรงข้าม เสียงเครื่องมือทางการแพทย์ที่ดังตี๊ดๆเป็นจังหวะอยู่เรื่อยไป เสียงโหวกเหวกจากชายชราเตียงข้างๆที่พร่ามไม่เป็นภาษาดังแทรกขึ้นมาอีกหนึ่ง ภาพคนไข้ชราผอมแกร็นผู้หนึ่งกำลังพยายามอย่างหนักในการนั่งลงบนเก้าอี้ข้างหน้าต่างนำพาให้สายตาของผมมองเห็นภาพตึกร้างที่กินพื้นที่เกือบทั้งหมดของหน้าต่าง กากบาทสีแดงถูกขีดไว้บนหน้าต่างทุกบานของตึกร้างตึกนี้ เสียงโหวกเหวกไม่เป็นภาษายังคงดังมาจากเตียงข้างๆไม่หยุดหย่อน ทั้งหมดนี้นำพาเอาจิตใจของคนไข้หน้าใหม่อย่างผมหม่นหมองลงไปไม่น้อย…

 

นางพยาบาลคนหนึ่งเดินมาถึงเตียงข้างๆเพื่อวัดไข้และความดันตามหน้าที่ นางได้รับการทักทายเป็นการพล่ามเสียงดัง แต่นางก็กล่าวสวัสดีกลับไปอย่างยิ้มแย้ม และตลอดห้านาทีที่นางปฏิบัติหน้าที่ นางก็ได้พูดคุยกับชายชราผู้พูดไม่เป็นภาษาอย่างสนุกสนาน…

 

มองออกไปนอกหน้าต่างอีกหน พบว่าภาพส่วนน้อยบนพื้นที่ของหน้าต่างยังปรากฏท้องฟ้าสีฟ้าใสและปุยเมฆขาวลอยอยู่หลายปุย…

One thought on “ฉากหนึ่งในโรงพยาบาล

  1. สั้นจังว เมื่อเทียบกับว่านอนโรงพยาบาลแบบไม่มีอะไรทำไปตั้งหลายวัน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s